morning musume fanclub

         ไม่สิ  ต้องเรียกว่าคู่กัดมากกว่านะ

          เพราะวันนี้เจอคนที่ไม่อยากเจอ  คนนั้นเป็นเพื่อนสมัยเรียนที่สร้างความชอกช้ำให้เรามามากมาย

          เคยทะเลาะกันรุนแรงจนถึงขั้นเลิกคบกันไปเลยกับคนคนนี้ 

          เคยให้อภัยหลายต่อหลายครั้งก็ได้ใจ  หากไม่ให้อภัย  จิตใจเราก็เจ็บปวด  และหาความสุขไม่ได้

          เนื่องจากวัน ๆ จะเก็บเรื่องเก่า ๆ มาคิดซ้ำซาก  เหมือนคนย้ำคิดย้ำทำ  แล้วก็นอนจมน้ำตาทุกที

          ช่วงหลังจากทะเลาะกับคนคนนั้น  โมโหสุดขีด  ถึงขั้นดีลีทเอ็ม  ลบเบอร์ติดต่อ  ไฮไฟว์ ฯลฯ

          แล้วไม่ติดต่อกันอีกนานนนนนนนนนนนนนนนนน

          จำได้ว่าคนคนนั้นทำเราเจ็บแสบแค่ไหน  ไม่ได้ทำร้ายร่างกายนะ  แต่ทำร้ายจิตใจด้วยคำพูดไม่ดี

           มันเอาชื่อเรา  และคงรูปในเอ็มมั้ง  หรือไม่ก็ไฮ  ไปให้ผู้ชายคนที่เราไม่รู้จัก (น่ากลัว)

           แล้วคนที่เราไม่รู้จักมันก็โทรเข้าเบอร์มือถือเรา  ไอ้เราก็ตกใจสิว่าเค้ารู้เบอร์เราได้ไง

           ถามแล้วก็ไม่บอกว่าใครให้เบอร์มา  แล้วเราก็ไม่รู้จักคนคนนั้น  (จะรู้จักได้ไง  เป็นใครก็ไม่รู้)

            ตอนนั้นเรากลัวสุด ๆ เลยนะ  ไม่คิดว่าคนคนนี้จะทำกับเราแบบนี้  ขนาดเพื่อนกันที่คบเป็นสิบปียังทำกันได้  ฟ้องว่าสมัยนี้ใครก็ไว้ใจไม่ได้จริง ๆ ว่ะ

            แล้วเราก็คาดว่าคงเป็นเพื่อนคนที่บอกไปแต่แรก  ซึ่งคบสมัยประถมยันมอปลาย

            ตอนที่เราคุยเอ็มกับเพื่อนคนนั้น (ยังเรียกว่าเพื่อนอีกเหรอเนี่ย)  ไม่สิ  คนนั้น

            มันโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง  เราแค่เล่าให้มันฟังเองว่าเกิดไรกับเรา  แต่มันโกรธ

            คงรู้ว่าเราจับได้ว่ามันอยู่เบื้องหลังทุกอย่างล่ะสิ

            จากนั้นก็ทะเลาะกันอย่างรุนแรง  แล้วมันก็ประกาศเลิกคบเรา

            ไม่ยอมรับผิด  แก้ตัวนี่นั่นนู่น  ทำเป็นโกรธ  แค่นี้นึกว่าไม่รู้เหรอ

            โดนจับได้ก็งี้แหละ  เฮ้อ

             เหตุการณ์จากนั้นมาก็เลวร้ายลง  กลายเป็นเพื่อนที่เคยคุยดี ๆ ก็แย่ลงหมด 

             เรียกว่าจิตตกไปเลยช่วงนั้น  เกิดอะไรขึ้นกับฉัน

             ถ้าจะบอกว่าเป็นเจ้ากรรมนายเวรแต่ชาติปางก่อนก็คงไม่ผิดนัก

             เพราะเหตุการณ์มันแย่สุด ๆ จนเรารับไม่ได้  ยอมรับว่าโกรธมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

             เราก็ไม่ง้อสิ  ไม่คุยกันอีกนานจนมันมาขอโทษเราในไฮก็ไม่ให้อภัย  รับไม่ได้เลย

             จิตใจย่ำแย่  ก็แหม  ของงี้ต้องใช้เวลานี่นา

             จนเริ่มให้อภัยมันได้ก็ไปโพสต์ในไฮมัน  (ช่วงนั้นทำใจได้แล้ว)

             จากนั้นเหตุการณ์ก็กลับมาดีขึ้นเรื่อยๆ

              เพื่อน ๆ ดีขึ้น  ทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง

             แต่เราก็ไม่เคยคุยกับมันอีกเลย  ไม่มีความรู้สึกต่อกันแล้ว  จบ ๆ กันไป

             จนกระทั่งวันนี้ฉันได้พบมันในห้องสมุดที่ไปสอนเด้ก  มันมากับแม่

              ก็คุยกัน  ก็มันทุกเราก่อน  ก็ตอบกลับไปตามมารยาท

              แต่พอกลับไปบ้าน  เข้าเฟซบุ้ค  เฮี้ยนไปหมด

             แล้วก็อารมณ์หงุดหงิดผิดปกติ  (ปกติเราอารมณ์ดี)

              เพียงเพราะเจอคนที่ไม่อยากเจอหรือเปล่าที่ทำให้เรารู้สึกแบบนั้น

             หรือเป็นเพราะเจ้ากรรมนายเวรตามราวี (คิดมากไปไหม)

             เหตุการณ์นี้แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น

             แต่เราก็ไม่อยากยุ่งกับมันอีก  ไม่อยากเรียนโทที่เดียวกัน ไม่อยากให้เอ็ม  เมล และเฟซมัน

             อยากจบ ๆ กันไปเสียทีจะได้ไหม  เบื่อแล้วคนคนนี้

             เฮ้อ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  หมดเวรหมดกรรมไปเสียทีเหอะ

หรือม้นเป็นเจ้ากรรมนายเวรที่มาในรูปแบบเพื่อนวะ  แบบไม่ถูกชะตาไรประมาณนี้

เราคิดว่าหลายคนก็ต้องเคยเป็นแบบเพื่อนไม่ถูกกันอ่ะเนอะ

ตอนนี้เราไม่มีความรู้สึกอะไรแล้ว  แค่มาระบายเฉยๆ

คลายเครียดน่ะ>.<

                หลายคน  เอ  ไม่ใช่สิ  ต้องทุกคนต่างหาก  ล้วนเคยผ่านการบ่นจากพ่อแม่และคนใกล้ชิดมาแล้ว

                หรือไม่ก็ถูกว่า  ถูกสอน  ถูกประชด  สารพัดสารพัน

                แน่นอนว่าต้องรู้สึกโกรธบ้างแหละ  เพราะพูดไปก็ใส่อารมณ์ไป 

                พอเราจะพูด  ก็โดนหาว่าเถียง

                พอเราไม่พูด  แต่ไม่ทำ  ก็หาว่าดื้อเงียบ

                พอร้องไห้  ก็หาว่าขี้แย

                พอเราจะอธิบาย  ก็โดนอีก  เฮ้อ 

                สรุปว่า  เราทำอะไรก็ผิดใช่มั้ย

                ใช่สิ  เด็กผิดเสมอ  ผู้ใหญ่ถูกเสมอ (?)

                เพราะอารมณ์มันบังตาท่านไว้ 

                หรือความกลัวบังตาไว้ เลยมองไม่เห็น (กลัวว่าเราจะได้รับอันตราย  เช่น หากกลับบ้านดึก  กลัวโดนทำมิดีมิร้าย)

                 แต่หารู้ไม่ว่า  ภายในนั่นมีแต่ความรักและความห่วงใยล้วน ๆ เหมือนขนมหวาน  แต่เคลือบด้วยบอระเพ็ดให้ดูขม  (เปรียบซะ)

                 บอระเพ็ด แม้ดูขม  แต่เป็นยา

                 ขนมหวาน  หวานมากแต่ไม่มีประโยชน์  อย่างดีก็อร่อย  (แต่เราก็ชอบใช่มั้ยล่ะ  คิคิ)

                 แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นยาชั้นดีรสขนมหวาน (เช่น ช็อกโกแล็ต สตอเบอรี่)  จะดีกว่ามั้ย

                 หันมาพูดจากันดี ๆ พบกันครึ่งทาง  แล้วปรับความเข้าใจกันซะ

                 แล้วทุกอย่างก็จะผ่านไปได้ด้วยดี  ดีกว่าไม่พูดกัน  นั่นล่ะ  ทรมานแท้ ๆ เชียว

เรื่องนี้เป็นเพียงตัวอย่างการใช้งานเท่านั้น คุณสามารถลบเรื่องนี้แล้วเริ่มต้นเขียนบล็อกได้เลย

ขอให้สนุกกับการใช้บล็อก